این آسمان که اینگونه سمج با ابرها ستیز می کند
می داند که ابرها هزار بار گریستند
اما گویا کسی در این زمین خشک
برای همیشه خیس نمی شود .

کسی به زندگی با من فکر میکند

دردناکی عشق از این بیشتر نمی شود

من در درون خویش کسی را نمی بایم

که مانند اولین عشقی که آفریده شد

کسی را را عاشقانه بخواهد

من در تازه ترین وحشتم

که هر روز صحنه ای به آن وصل می کنم

کسی را انگار با خودم

در کویر ی که اسمی برایش نمی دانم

به سمت سراب می برم

لاشخورها به بهشت می روند
و جنازه های بی تقصیر
همچنان طعمه می شوند
گاهی هوای بهشت که می آید
به یاد می آورم اشتباه بزرگی است زیستن

گاه هوس میکنم 

از زیستن دست بردارم

تنها به آنچه از مرگ مانده بسند ه کنم

چه زیستنی است که از مرگ

دردناک تر جلوه می کند ؟

مرگی که مثل تصویر عجوزه ای

نفرت انگیز است .