استخوانهای درد را دفن کرده ام
اما هنوز ارواح شومشان
هر شب رخمهایم را بیدار می کنند .

من هنوز   انسانم

وقتی هنوز فکر می کنم

تا وقتی که هنوز می توانم

میزان درد را

که خون مرا

آلوده کرده

 بسنجم

 هنوز  انسانم

می آییم
گفته یا نگفته شعری نغز
خوانده یا نخوانده سرودی
بی تقصیر
به آخرین کوچه از کوچه های بن بست می رسیم
می خواستم هنوز بنویسم :
 که عشق ....

قلم به دستم هنوز زنده بود
وقتی  که مرا به بهشت روانه می کردید

آنگاه که باد

خنیاگری آغاز کرد

جلوه ات

را آب های رهگذر

رقصان

در ذهن خویش ثبت می کنند .

تا هرگز زلال بودن

فراموششان نشود

پی نوشت : این نوشته لا به لای نوشته ها ی دیگر بود نمیدانم من نوشته ام یا از آن کسی دیگر است !

 وقتی یاس های دلم
به بی قرار بودنت 
گواه ایستاده اند
بادبان خاطرات من
به دست باد موافق است .

زوزه می کشیم وقتی که درد گرگ می شود
ناگزیر به کوههای زاگرس پناه می بریم
آنجا بهترین مکان این دنیاست
زوزه ها تکثیر می شوند
 و ما ذره ذره با برفهای زاگرس آب می شویم

عصیان خفته در " من ام "
یک قاچ سیب را
به بهشت ترجیح میدهد
اینگونه شد که انسان نجات یافت
وگرنه هنوز
در کنجی از بهشت
نشسته بود و دعای شب می خواند .

چه دردی دارد سوختن
قبل از آنکه
حتی عشق به حدی که گرممان کند
نصیبمان نشد ...